Rencapy

Een Haas en een Hazewindhond op Terscheling

Hoe zouden hazen er uitzien, wanneer er geen roofdieren waren om ze op de hielen te zitten? Waarschijnlijk zouden het een soort dwergschaapjes met lange oren zijn. Aaibaar, vadsig en met bespottelijke korte pootjes. Diersoorten hebben prikkels nodig om zich te blijven ontwikkelen.
Zo is het ook met hardlopen. Gemakzucht is een slechte trainer.

Bijna had ik de Berenloop op mijn gemak gelopen. Ik dacht over een tijd die respectabel is, maar waarvoor ik niet mijn eigen grenzen zou hoeven opzoeken, 3:13 of 3:15 misschien.

Gelukkig (kan ik achteraf zeggen) heeft Running Ronald daar een stokje voor gestoken.

Feest in Rencapyland

2003 Den Haag – Leiden – Brussel – Berlijn- Amsterdam – Hull- Buenos Aires – Florianopolis – Amsterdam – Den Haag – Nijmegen - Zoeterwoude – 2004 Egmond - Schoorl- Den Haag – Rotterdam - Leiden – Den Haag -Brussel – Haarlem - Kortijk -Ulrum –Edam -Almere – Breda - Brussel- Amsterdam – Verona – Mönchengladbach 2005 Den Haag – Parijs - Den Haag- Leiden - Brussel – Glabbeek – Berlijn – Amsterdam – 2006 Maassluis – Apeldoorn -Valencia – Alphen -Den Haag- Utrecht- Papendrecht – Arnhem - Enschede – Kopenhagen - Brussel – Haarlem - Zeewolde- Hamburg – Almere – Middelkerke – Haarlem – Breda - München – Amsterdam- Etten-Leur – Den Haag - Neuss- Nijmegen – Ameland – Leuven 2007 Sevilla – Valencia - Den Haag – Schoonhoven – Turijn – Hamburg - Rotterdam - Leiden - Amsterdam Bijlmer– Hoorn - Leiden – Keulen 2008 Scheveningen - Den Haag – Brussel - Hannover – Rotterdam – Leiden – Den Haag - Hoofddorp – Etten- Leur – Nijmegen – 2009 Maassluis – Apeldoorn – Den Haag – Deventer -Leiden – Brussel – Den Haag – Deventer – Leiden – Weesp Maarssen -Hoofddorp- Hoofddorp - Karlsruhe – Eindhoven

Van mijn boekhouder kreeg ik laatst een verheugend bericht. De marathon van Eindhoven was de honderdste loop uit mijn veel te laat begonnen hardloopleven. Maar dat ronde getal honderd was nog niet genoeg reden om in Rencapyland de straat te versieren, de kat een bonte strik om te binden en kaarsjes op de taart te doen. Nee, het echte feest moet nog komen...

Warm Angezogen

De dag dat we aankomen in Berlijn is het onverwachts koud. De temperaturen zijn toch al lager dan in Den Haag en daar komt ook nog een harde wind bij die vanachter de Oeral lijkt te komen. Daar had ik niet op gerekend toen ik als hardloopkleding korte broeken en dunne shirts inpakte. Ik ben geen koukleum, maar ik ben ook geen dwaas. Om hier met enig plezier te kunnen hardlopen, heb ik winterkleding nodig.
Gehaast dwaal ik door een winkelstraat op zoek naar een sportwinkel. Wat ik tegenkom wordt verbouwd, is gesloten of doet alleen aan schoenen.

Amsterdam, (tijdelijke?) Marathonhoofdstad van Nederland

Op de foto een meisje dat van pure levensvreugde een radslag maakt in een Amsterdams metrostation. Zij zal niet de enige geweest zijn. De Amsterdammers, aan wie het in de regel toch al niet aan branie ontbreekt, hebben een extra reden om trots te zijn op zijn stad.

Ik had het al eerder voorspeld, maar niet verwacht dat ik al in 2009 gelijk zou krijgen: sinds afgelopen zondag heeft de Amsterdamse marathon die van Rotterdam opgevolgd als grootste van Nederland.

Terwijl in Rotterdam dit jaar enkele honderden deelnemers minder de marathon uitliepen dan in 2008, zet de groei van Amsterdam onverdroten voort. Vorig jaar was de stand Coolsingel-Olympisch Stadion nog 6903-5848 finishers in het voordeel van Rotterdam. In 2009 zijn de rollen duidelijk omgedraaid: 6444 marathonlopers haalden de streep in de Maasstad, terwijl het er 6899 waren in de hoofdstad.
Zo blijkt het ontbreken van een hoofdsponsor de Amsterdam Marathon geen windeieren te leggen.
Amsterdam, van harte!

Nu is de grote vraag of in 2010 het marathonvuur in Rotterdam verder uitdooft. Dat zou toch een beetje sneu zijn.

Een experiment in Eindhoven

Als ik een kleur moest kiezen die de Marathon Eindhoven 2009 het best uitdrukte, zou dat grijs worden. De lucht was volledig bewolkt, het parcours voerde langs eindeloze rijen kleurloze woningen, en het publiek bestond overwegend uit senioren in gedekte kleuren. De vergrijzing is allang begonnen en wel in het oosten van Brabant.

Maar ik was niet naar Eindhoven gekomen om een bont palet aan kleuren tegen te komen. Mijn doel was om het antwoord te vinden op een vraag die mij sinds de marathon van Karlsruhe drie weken geleden bezighoudt. Had ik daar sneller kunnen zijn door mezelf naar een snellere tijd te schreeuwen (of liever: binnensmonds mompelen, want schreeuwen is niet zo mijn stijl)?
Of was 03:05 het beste wat ik dit jaar te bieden heb?

Het antwoord op die laatste vraag is 'ja'.

Eigenlijk ging de loop in Eindhoven precies hetzelfde als drie weken geleden. Ik was halverwege een seconde sneller en stortte op een later moment in de wedstrijd in, maar omdat mijn verval daarna sterker was, kwam ik uiteindelijk wat later binnen dan in Karlsruhe. Blijkbaar is dat wat ik dit jaar zo ongeveer kan op de marathon. Na de 3:07 in Apeldoorn en de 3:05 drie weken geleden, nu dan 3:06.
Een slopend experiment daar in Eindhoven, maar wanneer het gaat om het dienen van de zuivere wetenschap, is mij niets te veel moeite.

Lopen in Dublin

De conferentie begon vanmiddag saai te worden en het vooruitzicht om nog een uur in een ruimte zonder ramen te moeten zitten werd nog minder aantrekkelijk dan het normaal al is. Het Engels van de laatste spreekster, een Portugese, beloofde onverstaanbaar te worden.
Toen kwam de gouden gedachte: 'bij de koffiepauze neem ik de benen, ga naar mijn hotel, kleed mij om en ga nog snel even hardlopen voordat het donker wordt'.

Eerst in het centrum van de stad door de regen en de menigte, steeds weer een stukje lopen en dan weer eindeloos wachten bij voetgangersoversteekplaatsen. Maar toen ik bij de Docklands kwam, brak de zon door. Aan mijn zijde de river de Liffey, boven mij meeuwen, onder mij een heel fatsoenlijk fietspad en voor mij rijen poppenhuiskleine arbeiderswoningen. Eigenlijk had ik zo nog uren door willen lopen, de stad uit op zoek naar groene Ierse heuvels, bevolkt door in een onverstaanbaar dialect blatende schapen.
Maar goed, ik mag zeker niet klagen.

Autoporno in Eindhoven

Omroep Brabant heeft een filmpje gemaakt waarop in sneltreinvaart het parcours van de marathon van Eindhoven wordt getoond.

Als dit als reclame voor de marathon is bedoeld, is het niet erg geslaagd. De auto die de route filmt, lijkt verdwaald te zijn in een onmetelijk saaie buitenwijk. Niemand langs de kant, geen markante plekken. Aan het einde van de tocht wordt het centrum bereikt, maar ook daar is het leeg en grauw. Geen oord waarnaar een weldenkend mens op een zondagochtend zou willen reizen.
Maar er is iets bijzonders aan het filmpje.

150 BPM

150 BPM, oftewel honderdvijftig slagen per minuut. Dat was de gemiddelde inspanning die mijn hart had geleverd tijdens mijn loop van afgelopen zondagavond. Voor ongeveer twaalf kilometer tegen 4:11 min/km is dat helemaal niet gek. Ik heb de marathon van Karlsruhe dus goed doorstaan. Er is nog tempo, er is nog conditie, maar ik zou er niet aan moeten denken om die hartslag langer dan een paar uur vol te moeten houden.

Er is echter iemand in mijn nabije omgeving die dit ritme wel lang aan kan.

Het Karlsruhe-gevoel gevonden

Vóór de marathon van zondag mopperde ik nog dat het ‘Karlsruhe-gevoel’ ontbrak. Inmiddels is dat er. Het zou ook raar zijn als het niet alsnog gekomen was, nadat ik 42 kilometer lang door en om de stad was gelopen.

Sprookloos in Karlsruhe

De marathon van Karslruhe had vandaag een sprookjesachtig einde kunnen krijgen. Kort voor kilometer 33 verscheen een fee aan mijn zijde. Op dat moment was ik ernstig aan het worstelen met mezelf. Na een goed begin was rond kilometer 28 opeens, vrijwel plotsklaps, de geestelijke puf verdwenen. Ik kon mij niet meer ertoe zetten de snelheid op te brengen die nodig is voor een tijd tussen de drie uur.
Zoals wel vaker, werd ik onverschillig en ging met steeds kortere tussenpozen stukjes wandelen. Na 32 kilometer lag ik al een minuutje achter op het drie uur-schema.

Ik sjokte over de oprijlaan van het slot van Karlsruhe. Het parcours zou de komende drie kilometer lussen draaien door de kasteeltuinen. Geen inspirerend vooruitzicht, dus ik ging maar weer even wandelen. Zo kwam ik bij de fontein voor het slot. Plotseling voelde ik een hand zachtjes mijn schouder beroeren. Een vrouwenstem zei zachtjes, maar dwingend 'lauf!'. Ik schrok en deed wat ze me vroeg. Voor mij liep de fee. In dit geval was het een fee in een kort broekje met gebruinde, gespierde kuiten en een paardestaart. Zij was de tweede vrouw in de race op dat moment. Naast haar reden twee fietsers om de weg vrij te maken. Ik klampte aan en volgde op vijftig eerbiedige meters. Daar was het tempo weer dat ik kwijt was geraakt. Het had zou mooi kunnen zijn: fee wekt ingeslapen hardloper die alsnog zijn droomtijd loopt.

Maar helaas, na een meter of vijfhonderd begon ik toch weer te sukkelen en moest mijn fee, Daniela Kenty, heet ze, laten gaan. Al knokkend wist ik er toch nog een eindtijd van 3:05:54 uit te slepen. Geen sprookje, ook geen droomtijd, maar er zat blijkbaar niet meer in vandaag.